سون تونز,دانلود,موزیک,موسیقی,آهنگ خارجی,دیسکوگرافی,اسپاتیفای,آهنگ,آلبوم

نگاهی به آلبوم The Suburbs از Arcade fire

No Rating

نگاهی به آلبوم  The Suburbs از Arcade fire

“حقیقت تلخ این بود، چیزی که در عرض پنج ثانیه به خاطر می‌آوردم، خیلی زود به ده ثانیه، سی ثانیه و سپس یک دقیقه‌ی کامل زمان نیاز داشت، مانند سایه‌هایی که در گرگ و میش هوا قد می‌کشیدند.”

هاروکی موراکامی ، جنگل نروژی

ناقوس بلوغ، زمانی به گوش آدمی می‌رسد که سوار بر قطارِ زمان، به جای تماشای دشت‌های پیشِ رو به جنگل‌های کودکی بنگرد. زمانی که پیغامی به دست می‌رسد، حاوی عکس هم‌بازی دوران کودکی‌ات، که فرزندِ خردسالش را بر شانه‌هایش نشانده. آن دم، تردیدی سرتاپایت را فرا می‌گیرد. آیا روزهایی به حلاوتِ روزهای کودکی تکرار خواهند شد؟ روزهای کودکی، روزهایی که واژه‌ی زمان، تداعی‌کننده‌ی آینده‌نگری یا حسرتِ گذشته نبود؛ زمان معنایی نداشت؛ زمان همان “حال” بود و بس. سوار بر قطار سریع‌السیر زمان، لحظه‌ای می‌رسد که طلبِ نظاره‌ی منظره‌ای را می‌کنی که کمی پیشتر دیدی. این لحظه‌ی خاص را بلوغ می‌نامم.

در عالم هنر، به نوا درآوردن و به تصویر کشیدنِ نوستالژی، کار ساده‌ای نیست. اما گروه کانادایی آرکید فایر به خوبی از عهده‌ی این کار برآمد. آلبوم The Suburbs در سال 2010 منتشر شد و اغلب با رویکرد مثبت منتقدین مواجه شد. تا جایی که این آلبوم موفق به کسب جایزه‌ی بهترین آلبوم سال گرَمی شد [از معدود سال‌هایی که این جایزه به هنرمندان محق رسید]. آلبومی که برخلافِ اولین آلبومِ گروه، Funeral لبریز از شور بی‌حد و حصر جوانی نیست. آلبومی که در مقایسه با Neon Bible از انسجام و پختگی بیشتری برخوردار است. در حقیقت، The Suburbs بلوغ آرکید فایر است. بارقه‌هایی از شور و امید کودکی که به سختی زیرِ سایه‌ی سی‌سالگی نفس می‌کشد. The Suburbs آلبومی متظاهر نیست؛ زخمِ جست‌وجوی کودکیِ از دست رفته واقعیست و این آلبوم حقیقتاً از دل برخاسته. با اینکه در سال 2010 منتشر شده، شنیدنِ آن بوی دورانی را در مشام بازآفرینی می‌کند که زیرِ خاک بلوغ دفن شده‌ا‌ند.

“گاهی اوقات باورش برایم سخت است؛ دارم از آن احساسات عبور می‌کنم.”

تهیه و تنظیم آلبوم غالباً بر عهده‌ی خودِ گروه و مارکوس دروز است. ماکوس دروز با هنرمندان و گروه‌هایی چون Bjork، Coldplay و Florence + the Machine همکاری داشته و همین تجربه‌ی با ارزشِ او، نشان از کیفیت بالای کارِ او دارد. فضای کلی آلبوم در عینِ صراحت وُکالِ پراحساسِ وین‌ باتلر و درام‌های کاملاً ایندی ترَک‌هایش، محو و سردرگم است. ترَک The Suburbs، ریتمی یکنواخت و سنگین دارد، پیانویی که تکراری می‌نوازد تا تغییر را تداعی کند، و تمامِ این‌ها با طعم ویولنِ پس‌زمینه‌ی سارا نایفلد و بَکینگ‌وُکالِ رجنین چاسک معطر می‌شود. همین کافی است تا از یک اثر هنری، شاهکاری خلق شود که شنونده را با خود در سفری به اعماق دنیای کودکی‌اش همراهی می کند. “در رویاهایم، همچنان جیغ می‌کشیم.” جیغی که علاوه بر هراس، برخاسته از سرمستی زندگی در حال است.

در دریای پرتلاطمِ The Suburbs، فراز و نشیب‌های احساسیِ بسیاری را تجربه می‌کنیم. لحظاتی پانک-راک  مثل Month of May، لحظاتی ایندی همچون City with no children، و آهنگی چون Sprawl II، کاری کاملاً سینث‌پاپ و دهه‌هشتادی که یادِ Heart of glass را از Blondie در دل‌ها زنده می‌کند، و حتی ترَکی چون Rococo که رگه‌هایی از پاپِ باروک دارد. با وجود تنوع غنی در لحظاتِ مختلفِ آلبوم، زنگی یکنواخت از زیرِ نوای سازها، ما را در این تجربه‌ی یک‌ساعته همراهی می‌کند. زنگی که آلبوم با آن آغاز می‌شود و نهایتاً به آن پایان می‌یابد.

“اگر می‌توانستم تمامِ وقتی را که تلف کردم، پس بگیرم، دوباره تلفش می‌کردم. دوباره و دوباره و دوباره. و گاهی اوقات باورش برایم سخت است که دارم از آن احساسات عبور می‌کنم.”

 

  • بهروز شجاعیان

 

کاربران گرامی امکان دانلود آثار از وبسایت تنها با IP ایران امکان پذیر است! لطفا ارتباط وی پی ان خود را قطع نمایید.
   

2 نظرها “نگاهی به آلبوم The Suburbs از Arcade fire”

  1. Avatar حسین گفت:

    بسیار عالی بود. از این دست مقاله ها بیشتر در سایت بگذارید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *